Systemy zapłonu elektrycznego

Tags: , ,

Obecnie niemal powszechnie stosuje się jeszcze wciąż dwa systemy zapłonu iskrowego — akumulatorowy oraz iskrownikowy. Inne systemy zapłonu elektrycznego, jak: piezoelektryczny, elektrostatyczny, elektronowy i inne dopiero zaczynają wchodzić w użycie.

Zapłon akumulatorowy odznacza się stosunkowo prostym układem polaczeń oraz nieskomplikowaną konstrukcją i łatwością instalowania podzespołów. Typowy układ zapłonu akumulatorowego składa się z następujących głównych podzespołów : cewka zapłonowa, przerywacz, świece zapłonowe oraz źródło prądu (akumulator, a podczas pracy silnika i ponadto rozdzielacz ).

Działanie zapłonu akumulatorowego. Wskutek przepływu pobieranego z akumulatora prądu przez uzwojenie pierwotne cewki zapłonowej wytwarza ono pole magnetyczne. Kiedy w wyniku unoszenia młoteczka przez krzywkę rozewrą się styki przerywacza, obwód pierwotny zostaje nagle otwarty i wskutek przerwania przepływu prądu zanika pole magnetyczne wytwarzane przez uzwojenie pierwotne, czemu towarzyszy zaindukowanie w uzwojeniu pierwotnym napięcia samoindukcji. Zgodnie z regułą Lenza napięcie to przeciwdziała zachodzącej zmianie pola magnetycznego, a wiec dąży do podtrzymania początkowo płynącego prądu w uzwojeniu pierwotnym. Wynikiem tego zjawiska są wyładowania łukowe pomiędzy stykami przerywacza, tłumione przez kondensator podłączony równolegle do przerywacza. Jednocześnie wskutek zaniku pola magnetycznego wytwarzanego przez uzwojenie pierwotne cewki zapłonowej w jej uzwojeniu wtórnym zaindukowane zostaje wysokie napięcie, którego wysokość zależy od napięcia samoindukcji uzwojenia pierwotnego, przekładni zwojowej cewki oraz współczynnika sprzężenia. Dzięki temu przez odpowiedni dobór stosunku liczb zwojów cewki zapłonowej uzyskuje się w uzwojeniu wtórnym napięcie wielokrotnie wyższe niż napięcie samoindukcji. Napięcie w uzwojeniu wtórnym cewki zapłonowej wzrasta wraz z napięciem samoindukcji uzwojenia pierwotnego aż do osiągnięcia wysokości napięcia przebicia, kiedy wskutek przezwyciężenia oporu przebicia rozpoczyna się wyładowanie iskrowe między elektrodami świecy zapłonowej. Aby utrudnić powstawanie łuku elektrycznego pomiędzy rozwieranymi stykami przerywacza i zmniejszyć do minimum ich iskrzenie, na ogól ogranicza się natężenie prądu płynącego przez uzwojenie pierwotne do 4.  Ponadto zwykle nie dopuszcza się, aby napięcie samoindukcji uzwojenia pierwotnego przewyższalo około 350 V, z uwagi na prawdopodobieństwo stępowania wyładowań elektrostatycznych po miedzy stykami przerywacza. Zbytnie zwiększanie przekładni zwojowej cewki zapłonowej również mija się z celem, ponieważ występujące wówczas zwrotne oddziaływanie dodatkowych oporności i upływów prądu przeciwstawia sie podwyższaniu napięcia w uzwojeniu wtórnym. Wymienione okoliczności uniemożliwiają uzyskiwanie dowolnie wysoki go napięcia w uzwojeniu wtórnym cewki zapłonowej. [więcej w: elektronika pojazdowa, przegląd techniczny, beton dekoracyjny ]

Impuls wysokiego napiecia wytwarzany przez uzwojenie wtórne cewki zapłonowej jest doprowadzany wprost do świecy zapłonowej lub za pośrednictwem rozdzielacza do świecy zapłonowej określonego cylindra silnika, zgodnie z kolejnościa zapłonów. Podczas pracy silnika każdorazowe rozwarcie styków przerywacza powoduje wytworzenie impulsu wysokiego napięcia w uzwojeniu wtórnym cewki zaplonowej, a powtarzanie się cyklu przebiegów elektrycznych w cewce zapłonowej zapewnia wymaganą częstotliwość zapłonów mieszanki w cylindrach.

Comments are closed