Układy mechaniczne do uruchamiania mechanizmów hamulcowych kół samochodu spotyka się obecnie dość rzadko i głównie w małych i lekkich pojazdach, z uwagi na trudności w osiągnięciu dużych przełożeń, skłonność elementów układu do odkształcania się oraz kłopotliwą regulacje. Ze względu na prostotę wykonania mechaniczne układy uruchamiające są natomiast często stosowane do sterowania ręcznych hamulców postojowych. Istotne trudności w konstruowaniu mechanicznego układu uruchamiającego nastręcza konieczność kompensowania wychyleń i zmian położenia kół jezdnych.samochodu podczas najeżdżania na nierówności nawierzchni. Dotyczy to zwłaszcza kół przednich, skręcanych w bok podczas zakręcania pojazdu. W żadnym przypadku ruchy kół nie powinny powodować samoczynnego uruchamiania mechanizmów hamulcowych lub utrudniać ich użycie. Sprawność hamulców mechanicznych może zmieniać się w dość szerokim zakresie (zwykle 0,75) i w znacznym stopniu zależy od stanu technicznego układu uruchamiającego oraz mechanizmów hamulcowych. Całkowite przelożenie mechanicznego układu uruchamiającego jest ograniczone względami konstrukcyjnymi i zwykłe nie przekracza 40, Mechaniczny układ uruchamiający składa się z pedału hamulca nożnego lub dźwigni ręcznej hamulca postojowego oraz układu cięgiel i dźwigni przenoszących ruch pedału lub dźwigni na rozpieracze mechaniczne mechanizmow hamulcowych. Mechaniczny układ uruchamiający może być wykonany jako: — układ sztywny; zadania cięgieł spełniają sztywne pręty lub drążki, których sprężystość w niewielkim tylko stopniu wpływa na wielkość luzów spoczynkowych i okres uruchamiania hamulców, — układ półsztywny; cięgła częściowo wykonane są jako drążki lub sztywne pręty, a częściowo z giętkich linek, — układ elastyczny; wszystkie cięgła układu wykonane są z giętkich linek. Wewnętrzne ścianki tarcz hamulcowych mają wnęki na stalowe kule swobodne. Podczas hamowania, wskutek wysuwania się popychaczy tłoczków z cylinderków rozpieraczy obie tarcze hamulcowe przekręcają się w przeciwnych kierunkach o pewien kąt, w następstwie czego kule swobodnie tocząc się po skośnych bieżniach rozsuwają tarcze hamulcowe i dociskają ich okładziny do bieżni obudowy. Praca mechanizmów hamulcowych kół, wykorzystywanych zwykle jako hamulec postojowy. [hasła pokrewne: szyby samochodowe, bidony rowerowe, Skoki tandemowe ]

Zapłon piezoelektryczny

Duża część prądów błądzących zawsze skupia się w jakiś wąski strumień, płynący jedynie po drobnej części powierzchni półprzewodnika, co powoduje jego lokalne rozgrzewanie się i zmniejszanie oporności tego miejsca półprzewodnika aż do wystąpienia wyładowania iskrowego. Zadania półprzewodnika spełnia najczęściej tytanian baru (BaTi02) lub dwutlenek tytanu (Ti02).

Zapłon piezoelektryczny. Działanie układu zapłonu polega na wykorzystywaniu zdolności niektórych materiałów 0 strukturze krystalicznej (jak np. tytanian baru, cyrkono-tytanian ołowiu i inne) do wytwarzanła prądu elektrycznego wskutek oddziaływania zmiennych obciążeń mechaniczny ch, np. podczas ściskania. [więcej w: Automatyka przemysłowa, pojazdy specjalistyczne, bidony rowerowe ]

Źródłem impulsów wysokiego napięcia jest urządzenie zaplonu zawierające tzw. ceramikę piezoelektryczną, czyli układ odpowiednio rozmieszczonych i obudowanych elementów piezoelektrycznych, Ściskanych cyklicznie za pośrednictwem dźwigni wykonującej ruchy wahadłowe, wymuszane przez krzywkę osadzoną na wale rozrządu (silnik czterosuwowy) lub na wale korbowym (silnik dwusuwowy). Przykładowo — piezoelektryczne urządzenie zapłonowe KLINTON wytwarza impulsy wysokiego napięcia około 21 k V wskutek wywierania przez dźwignie nacisku 36 kG, Krzywkę napędzającą dźwignie wykorzystuje się jednocześnie do ustawiania wyprzedzenia zapłonu.

Cykl działania elementów piezoelektrycznych obejmuje wytworzenie dwóch impulsów wysokiego napięcia — jednego podczas ściskania elementów, a drugiego w czasie zanikania wywieranego na nie nacisku — przy czym oba można wykorzystywał do spowodowania wyładowań iskrowych pomiędzy elektrodami świec zapłonowych. Energia impulsu wysokiego napięcia wytwarzanego przez elementy piezoelektryczne jest proporcjonalna do zmian wywieranego na nie nacisku, lecz nie zależy od szybkości ściskania ceramiki, czyli i częstotliwości zapłonów . Zapłon elektrostatyczny.

Do wywoływania wyładowań iskrowych pomiędzy elektrodami świec zapłonowych wykorzystuje sie zjawisko podwyższania się napięcia pomiędzy okładzinami naładowanego kondensatora, wskutek przymusowego ich oddalania od siebie. Główne urządzenie elektrostatycznego układu zapłonu stanowi elektrostatyczny generator impulsów wysokiego napięcia.

Przykładowo — generator ESGZ elektrostatycznego układu zapłonu czterocylindrowego silnika M-21 ma cylindryczną obudowę, w której osadzone są izolowane od niej cztery nieruchome induktory, parami połączone ze sobą elektrycznie. Pomiędzy induktorami obraca się wirnik wykonany z materiału izolacyjnego, na którym zamocowane są dwa płytkowe transportery, a pomiędzy nimi PD dwie płytki wzbudzające.