Dławiki jednokierunkowe

Przepływ z A do B jest dławiony w różnym stopniu zależnie od położenia końcówki stożkowej śruby nastawczej. Przy przepływie w odwrotnym kierunku ciecz unosi gniazdo ruchome pokonując opór sprężyny przepływa swobodnie. Podobnie działający, lecz nieco inaczej zbudowany jest dławik także jednokierunkowy, służący do regulowania prędkości podjazdu roboczego w podbijarkach torowych. Dławiki jednokierunkowe montuje się na ramie maszyny jako oddzielne zawory. Dławik jednokierunkowy jest wstawiony w przedłużeniu przewodu hydraulicznego doprowadzającego ciecz roboczą do siłownika podnoszenia toru. Przepływ z prawej strony do lewej jest dławiony, przy czym wielkość dławienia jest regulowana za pomocą obrotowej nakrętki, przemieszczanej wzdłuż kadłuba zaworu. Pewnego rodzaju odmianą zaworu dławiącego jest zawór amortyzujący. Zawór ten służy do amortyzacji ruchu zespołu podbijającego w ostatniej fazie podnoszenia. W czasie podnoszenia zespołu podbijającego ciecz z zaworu sterującego przepływa przez króciec A, otwór zamykany zaworem 10 do króćca B i dalej do siłownika podnoszącego zespół. W ostatniej fazie ruchu listwa sterująca naciska na rolkę popychacza 4, przesuwa zawór 10 zamykając swobodny przepływ od króćca A do B. Wówczas jest możliwy przepływ jedynie przez otwór zamykany przez wkręt dławiący. Prędkość podnoszenia zespołu podbijającego w ostatniej fazie ruchu jest regulowana przez wkręt dławiący. Przy opuszczaniu zespołu ciecz od króćca B do A przepływa swobodnie przez zawór zwrotny. Synchronizator ruchu jest włączony w układ napędu wibracji płyt zagęszczających od czół podkładów w podbijarce typu MD—07-92. DO króćca P doprowadza się ciecz pod ciśnieniem, a króćce A i B łączy się z odbiornikami. W tym konkretnym przypadku odbiornikami są dwa silniki napędu wibracji. [podobne: Hydraulika siłowa, gambit uszczelki, maszyny pakujące ]

Cewki zapłonowe

Świece zapłonowe są połączone przewodami z nieruchomymi elektrodami generatora. Wirująca elektroda generatora, połączona z obu transporterami, podczas każdego obrotu wirnika przesuwa się jeden raz obok każdej z nieruchomych elektrod. Kiedy wirująca elektroda przemieszcza sie obok jednej z elektrod, pokrycie transporterów przez induktory osiąga maksimum. Wówczas obie pary transporter-induktor, działające jako dwa naładowane kondensatory, rozładowują się wywołując silne wyładowanie iskrowe pomiędzy elektrodami świecy zapłonowej połączonej z nieruchomą elektrodą generatora, o ok której przesuwa sie wówczas wirująca elektroda.

Płytki wzbudzające służą do wytwarzania ładunków na induktorach w okresie rozruchu generatora oraz do uzupełniania ich podczas prac silnika. Każda para płytek wzbudzających zostaje połączona za pośrednictwem układu szczotek i płytek kolektorów dwukrotni w ciągu każdego obrotu wirnika na przemian z masą i z parą induktorów.. [podobne: gambit uszczelki, okucia do szkła, Wynajem autokarów ]

Dzięki temu generator elektrostatyczny wytwarza samoczynnie impulsy wysokiego napięcia (kosztem pracy mechanicznej na obracanie wirnika)— bez zasilania z jakiegoś źródła prądu. Zapłon elektronowy wyrożnia się zastapieniem zwyklej cewki zapłonowej oraz przerywacza przez odpowiedni układ tranzystorowy, który wytwarza krótkotrwałe impulsy wysokiego napięcia, niezależne od częstotliwości zapłonów, a wiec i Od prędkości biegu silnika. Przykładowo w elektronowym układzie zapłonu 91-110 T elektromagnes po zamknięciu obwodu (przez wyłącznik zapłonu) wytwarza pole magnetyczne, którego strumień zmienia się okresowo wskutek obracania się kilkuramiennej kotwiczki. Wywoływane w ten sposób impulsy prądowe napływają do kondensatora przekazującego je do oscylatora tranzystorowego, który poprzez regulator wyprzedzenia zapłonu oraz wzmacniacz zasila uzwojenie pierwotne specjalnego transformatora, tzw. cewki wysokiego napięcia, impulsami prądowymi o wielkiej częstotliwości. W rezultacie cewka wysokiego napięcia, podobnie jak zwykła cewka zapłonowa, wytwarza impulsy wysokiego napięcia o wielkiej częstotliwości doprowadzane przez rozdzielacz do poszczególnych pólprzewodnikowych (lub zwykłych) świec zapłonowych. Regulator wyprzedzenia zapłonu przekształcając fazy impulsów prądowych wytwarzanych przez oscylator tranzystorowy steruje chwilowe wyprzedzenie zapłonu odpowiednio do warunków pracy silnika, np. zależnie od prędkości jego biegu. Obecnie zaczynają rozpowszechniać się rozmaite systemy zapłonu elektronowego, wśród których jako odrębną grupę wyróżniać należy stosunkowo proste układy zapłonu z przerywaczami sterującymi jedynie działanie oscylatorów tranzystorowych.

Cewka zapłonowa jest to podzespół układu zapłonu przetwarzający impulsy niskiego napięcia na impulsy wysokiego napięcia, wykorzystywane do wywoływania wyładowań iskrowych pomiędzy elektrodami świec zapłonowych. Gdy chodzi o zasadę działania, cewka zapłonowa stanowi swego rodzaju autotransformator podwyższający napięcie krótkotrwałych przepływów prądu zmiennego.