Dławiki jednokierunkowe

Przepływ z A do B jest dławiony w różnym stopniu zależnie od położenia końcówki stożkowej śruby nastawczej. Przy przepływie w odwrotnym kierunku ciecz unosi gniazdo ruchome pokonując opór sprężyny przepływa swobodnie. Podobnie działający, lecz nieco inaczej zbudowany jest dławik także jednokierunkowy, służący do regulowania prędkości podjazdu roboczego w podbijarkach torowych. Dławiki jednokierunkowe montuje się na ramie maszyny jako oddzielne zawory. Dławik jednokierunkowy jest wstawiony w przedłużeniu przewodu hydraulicznego doprowadzającego ciecz roboczą do siłownika podnoszenia toru. Przepływ z prawej strony do lewej jest dławiony, przy czym wielkość dławienia jest regulowana za pomocą obrotowej nakrętki, przemieszczanej wzdłuż kadłuba zaworu. Pewnego rodzaju odmianą zaworu dławiącego jest zawór amortyzujący. Zawór ten służy do amortyzacji ruchu zespołu podbijającego w ostatniej fazie podnoszenia. W czasie podnoszenia zespołu podbijającego ciecz z zaworu sterującego przepływa przez króciec A, otwór zamykany zaworem 10 do króćca B i dalej do siłownika podnoszącego zespół. W ostatniej fazie ruchu listwa sterująca naciska na rolkę popychacza 4, przesuwa zawór 10 zamykając swobodny przepływ od króćca A do B. Wówczas jest możliwy przepływ jedynie przez otwór zamykany przez wkręt dławiący. Prędkość podnoszenia zespołu podbijającego w ostatniej fazie ruchu jest regulowana przez wkręt dławiący. Przy opuszczaniu zespołu ciecz od króćca B do A przepływa swobodnie przez zawór zwrotny. Synchronizator ruchu jest włączony w układ napędu wibracji płyt zagęszczających od czół podkładów w podbijarce typu MD—07-92. DO króćca P doprowadza się ciecz pod ciśnieniem, a króćce A i B łączy się z odbiornikami. W tym konkretnym przypadku odbiornikami są dwa silniki napędu wibracji. [podobne: Hydraulika siłowa, gambit uszczelki, maszyny pakujące ]

Trwałość cewki zapłonowej

Budowa cewki zapłonowej. Stalowy rdzeń (z blaszek lub drutów) otacza uzwojenie wtórne wykonane z dużej liczby zwojów cienkiego emaliowanego drutu. Poszczególne warstwy zwojów drutu są odizolowane od siebie papierem kondensatorowym, którego obrzeża wystają znacznie poza uzwojenie, co zapobiega międzywarstwowym wyładowaniom ślizgowym. Uzwojenie pierwotne, w postaci niewielkiej liczby zwojów dość grubego drutu, jest nawinięte z zewnątrz na uzwojeniu wtórnym.

Uzwojenie wtórne cewki zapłonowej jest połączone jednym końcem przez rdzeń magnetyczny z gniazdem wysokiego napięcia w głowicy cewki, a drugim końcem — z końcem uzwojenia pierwotnego. Końce uzwojenia pierwotnego są połączone z zaciskami niskiego napięcia w głowicy cewki. Uzwojenie pierwotne otacza okładzina stalowa, prowadząca strumień magnetyczny.

Trwałość cewki zapłonowej zależy głównie od prawidłowości i wytrzymałości izolacji jej uzwojeń, zwłaszcza wtórnego. Ze względu na sposób izolowania uzwojeń, wśród stosowanych obecnie samochodowych cewek zapłonowych rozróżnia się ogólnie cewki suche i cewki olejowe.

Sucha cewka zapłonowa ma uzwojenie izolowane przez nasycenie substancjami impregnującymi, jak np.: parafina, cerezyna lub ich mieszaniny z kalafonią, olejem itp. Jeszcze przed osadzeniem w obudowie uzwojenia nasyca się dokładnie substancją impregnująca, a następnie umieszczone już w obudowie uzwojenia zalewa sie masą izolacyjną, tworzącą twardą otoczkę. [przypisy: szyby samochodowe, maszyny pakujące, Przewozy bagażowe ]

Przebicie izolacji międzywarstwowej uzwojeń suchej cewki zapłonowej następuje wskutek rozwoju procesu jonizacji w miejscach nie wypełnionych materiałem nasycającym, najczęściej pomiędzy warstwami uzwojenia wtórnego od strony rdzenia, Suchą cewkę zapłonową cechuje dość znaczna wrażliwość na przegrzanie, z uwagi na łatwość wytopienia się masy izolacyjnej, oraz mała odporność na zawilgocenie, które sprzyja występowaniu lokalnych procesów elektrolizy, powodujących miejscowe uszkodzenia papieru izolacyjnego oraz emalii cienkiego drutu uzwojenia wtórnego.

Olejowa cewka zapłonowa ma uzwojenia zatopione w oleju transformatorowym, wypełniającym w 70% jej obudowę. Pozostałe 3000 wnętrza cewki zajmuje powietrze umożliwiajace zmiany objętości oleju wskutek nagrzewania sie lub stygnięcia. Olej transformatorowy odznacza się doskonałymi własnościami izolacyjnymi i zdolnością przeciwstawiania się rozwojowi procesu jonizacji, dzięki czemu cewki olejowe są na ogół znacznie trwalsze niż suche. Olej transformatorowy cechuje jednak dość duża higroskopijność, przy czym w razie zawilgocenia oleju wydatnie maleje jego oporność izolacyjna, co powoduje wzrost strat dielektrycznych. Podstawowym warunkiem trwałości olejowej cewki zapłonowej jest wiec absolutna szczelność jej obudowy i głowicy. Dobór cewki zapłonowej. Do układu zapłonu określonego silnika cewkę zapłonową dobiera się uwzgledniając przede wszystkim następujące czynniki: napięcie znamionowe instalacji, wymaganą największą częstotliwość zapłonów (wynikającą z szybkobieżności znamionowej silnika i liczby jego cylindrów) oraz sposób mocowania.