Taśmowy mechanizm hamulcowy

Taśmowy mechanizm hamulcowy składa się z bębna i opasującej go taśmy, z reguły zaopatrzonej w okładzinę cierna. W samochodach taśmowe mechanizmy hamulcowe spotyka się obecnie tylko w planetarnych skrzynkach przekładniowych oraz niekiedy jako hamulce postojowe. Taśmowy mechanizm hamulcowy włącza się przez zaciśniecie taśmy wokół bębna, wskutek czego okładzina ślizgając sie po bieżni bębna utrudnia jego obracanie się. Zaciśniecie taśmy wokół bębna powoduje wystąpienie na obu jej końcach sił o różnych wielkościach To i to, co jest wynikiem samowzmacniania wskutek progresywnego dodawania sie sil tarcia działających na obwodzie bębna. Siła tarcia TB, będąca różnica Sił ciągnących na końcach taśmy, jest określona zależnością: TB To — to — (ego•9 — 1), gdzie: e = 2,7182 (podstawa logarytmu naturalnego, a 9 — kąt opasania, wyrażony w radianach. Jeżeli siłę To (większą) przejmuje wspornik wiążący taśmę z obudową, to wywierając siłę to (mniejszą) na drugi koniec taśmy uzyskać można znaczną siłę tarcia. Zjawisko to zachodzi tylko w jednym określonym kierunku obrotu bębna. Zmiana kierunku obrotu bębna na przeciwny powoduje znaczne zmniejszenie się siły tarcia, co pociąga za sobą proporcjonalne zmniejszenie się skuteczności działania hamulca. Wspomnianej niedogodności zapobiega się przez zamocowanie taśmy do wspornika w środku i napinanie jej przez jednoczesne naciąganie obu końców. Taśma jest w takim przypadku podzielona na dwa odcinki, i jeden z nich współpracuje zawsze z bębnem współbieżnie a drugi przeciwbieżnie, dzięki czemu hamulec działa z jednakową skutecznością bez względu na kierunek obrotu bębna. Tarczowe mechanizmy hamulcowe Tarczowy mechanizm hamulcowy różni się w zasadzie od bębnowego tylko tym, że zadania bębna spełnia sztywna tarcza. Współpracujące ślizgowo z tarczą hamulca elementy cierne dociskane są równolegle do osi obrotu koła lub wału (a nie promieniowo jak w mechanizmie bębnowym). Tarczowy mechanizm hamulcowy może być wykonany jako: mechanizm z tarczą wirującą; związana z kołem lub wałem tarcza cierna obraca się i jest hamowana przez dociskanie przesuwnych szczek osadzonych w nieruchomej obudowie. mechanizm z tarczą nieruchomą; związana z kołem lub wałem obudowa obraca się i jest hamowana dzięki dociskaniu odpowiednich elementów ciernych do trwającej w bezruchu, țarczy ciernej lub wskutek rozsuwania członów tarczy cierne]. [podobne: spedycja towarów, prowadzenie ltd, okucia do szkła ]

Cewki zapłonowe

Świece zapłonowe są połączone przewodami z nieruchomymi elektrodami generatora. Wirująca elektroda generatora, połączona z obu transporterami, podczas każdego obrotu wirnika przesuwa się jeden raz obok każdej z nieruchomych elektrod. Kiedy wirująca elektroda przemieszcza sie obok jednej z elektrod, pokrycie transporterów przez induktory osiąga maksimum. Wówczas obie pary transporter-induktor, działające jako dwa naładowane kondensatory, rozładowują się wywołując silne wyładowanie iskrowe pomiędzy elektrodami świecy zapłonowej połączonej z nieruchomą elektrodą generatora, o ok której przesuwa sie wówczas wirująca elektroda.

Płytki wzbudzające służą do wytwarzania ładunków na induktorach w okresie rozruchu generatora oraz do uzupełniania ich podczas prac silnika. Każda para płytek wzbudzających zostaje połączona za pośrednictwem układu szczotek i płytek kolektorów dwukrotni w ciągu każdego obrotu wirnika na przemian z masą i z parą induktorów.. [podobne: gambit uszczelki, okucia do szkła, Wynajem autokarów ]

Dzięki temu generator elektrostatyczny wytwarza samoczynnie impulsy wysokiego napięcia (kosztem pracy mechanicznej na obracanie wirnika)— bez zasilania z jakiegoś źródła prądu. Zapłon elektronowy wyrożnia się zastapieniem zwyklej cewki zapłonowej oraz przerywacza przez odpowiedni układ tranzystorowy, który wytwarza krótkotrwałe impulsy wysokiego napięcia, niezależne od częstotliwości zapłonów, a wiec i Od prędkości biegu silnika. Przykładowo w elektronowym układzie zapłonu 91-110 T elektromagnes po zamknięciu obwodu (przez wyłącznik zapłonu) wytwarza pole magnetyczne, którego strumień zmienia się okresowo wskutek obracania się kilkuramiennej kotwiczki. Wywoływane w ten sposób impulsy prądowe napływają do kondensatora przekazującego je do oscylatora tranzystorowego, który poprzez regulator wyprzedzenia zapłonu oraz wzmacniacz zasila uzwojenie pierwotne specjalnego transformatora, tzw. cewki wysokiego napięcia, impulsami prądowymi o wielkiej częstotliwości. W rezultacie cewka wysokiego napięcia, podobnie jak zwykła cewka zapłonowa, wytwarza impulsy wysokiego napięcia o wielkiej częstotliwości doprowadzane przez rozdzielacz do poszczególnych pólprzewodnikowych (lub zwykłych) świec zapłonowych. Regulator wyprzedzenia zapłonu przekształcając fazy impulsów prądowych wytwarzanych przez oscylator tranzystorowy steruje chwilowe wyprzedzenie zapłonu odpowiednio do warunków pracy silnika, np. zależnie od prędkości jego biegu. Obecnie zaczynają rozpowszechniać się rozmaite systemy zapłonu elektronowego, wśród których jako odrębną grupę wyróżniać należy stosunkowo proste układy zapłonu z przerywaczami sterującymi jedynie działanie oscylatorów tranzystorowych.

Cewka zapłonowa jest to podzespół układu zapłonu przetwarzający impulsy niskiego napięcia na impulsy wysokiego napięcia, wykorzystywane do wywoływania wyładowań iskrowych pomiędzy elektrodami świec zapłonowych. Gdy chodzi o zasadę działania, cewka zapłonowa stanowi swego rodzaju autotransformator podwyższający napięcie krótkotrwałych przepływów prądu zmiennego.