Szczęki hamulcowe

Rozpieracz wyróżnia się zastosowaniem przesuwnego kamienia krzywkowego, który pod czas hamowania przemieszcza się i ustawia w położeniu odpowiadającym równowadze sił działającym na obie szczęki hamulcowe, dźwigniowe; układ przegubowo połączonych dwóch dźwigni uruchamiany jest za pomocą cięgla giętkiego doprowadzonego prostopadle do tarczy hamulcowej ; luzy spoczynkowe między szczękami a bębnem reguluje się za pomocą jednej śruby (szkic u dołu), klinowe; klin przesuwany prostopadle do tarczy hamulca za pośrednictwem kraików i popychaczy dociska szczęki do bębna; aby zapewnić zrównoważenie sił działających na szczęki, korpusowi rozpieracza pozostawia się pewną swobodę wykonywania ruchów poosiowych. Regulacja układu uruchamiającego. Sprawność działania hamulców mechanicznych zależy przede wszystkim od prawidłowości ich regulacji. Podstawowym warunkiem nienagannego działania hamulców tego typu jest zapewnienie ustawiania się wszystkich dźwigni układu uruchamiającego możliwie prostopadle do współpracujących z nimi cięgieł. Aby spełnić ten warunek, dźwignię jednoramienna osadza się na wałku w sposób umożliwiający regulację jej kątowego położenia. Regulacja długości cięgieł hamulcowych zaopatrzonych w nakręcane widlaste łączniki polega zwykle na przekręcaniu samego cięgla o końcówkach gwintowanych w przeciwnych kierunkach (zasada śruby rzymskiej). Zaklinowana podwójna gość cięgieł giętkich reguluje dźwignia o kątowej regulacji się najczęściej przez zmienianie miejsca zaciśnięcia elementu oporowego, o który opiera się końcówka cięgła. Czynne długości cięgieł zaopatrzonych w walutowane końcówki reguluje się przez przekręcanie nakrętek regulacyjnych na końcówkach lub niekiedy przez zmienianie miejsc zaciśnięcia dźwigni. Hydrauliczne układy uruchamiające Najczęściej pojazdy samochodowe, zwłaszcza osobowe wyposaża się w mechanizmy hamulcowe kół uruchamiane przez układy hydrauliczne, czyli tzw. popularnie hamulce hydrauliczne. W porównaniu z mechanicznym układem uruchamiającym układ hydrauliczny jest korzystniejszy, z uwagi na o wiele mniejszą bezwładność działania, identyczność na cisków wywieranych na szczęki oraz zupełny brak wpływu ruchów kół jezdnych na działanie hamulców, dzięki zastosowaniu elastycznych przewodów do łączenia rozpieraczy z układem hydraulicznym. [podobne: Przewóz Osób, paralotnie, pranie tapicerki warszawa ]

Hamulce bębnowe

Hamulce bebnowe są dociskane do bębna przez dwa hydrauliczne rozpieracze dwustronnego działania, zaopatrzone w urządzenia regulujące luz szczęki. Podczas hamowania rozpierane szczeki są zabierane przez bęben tak długo, aż koniec jednej z nich oprze się o kapturek dociśnięty do korpusu cylindra rozpieracza. Ponieważ kierunek obrotu bębna nie ma w tym przypadku znaczenia, mechanizm TWINPLEX działa z jednakową skutecznością zarówno podczas ruchu pojazdu do przodu, jak i do tyłu. Podobnie działa mechanizm hamulcowy systemu HI-TORK z tą jednak różnica, że podczas jazdy samochodu do tyłu szczęki pracują podobnie jak w zwykłym układzie S IMPLEX. Dwustronny rozpieracz hydrauliczny bezpośrednio działa na koniec jednej szczeki i pośrednio, poprzez dźwignię na szczękę drugą. Rozpieracz zawiera dwa cylinderki, z których dolny ma dwa razy mniejszą średnicę niż górny. Ponieważ tłoczek dolnego cylinderka działa na szczękę poprzez dźwignię o przełożeniu 4 : 1, siły rozpierające wywierane na obie szczęki są jednakowe. Podczas hamowania w okresie ruchu pojazdu do przodu (kierunek obrotu bębna zgodny z kierunkiem ruchu wskazówek zegara) obie szczęki działają jako współbieżne. Natomiast podczas jazdy do tylu szczęka dociskana za pośrednictwem dźwigni pracuje jako przeciwbieżna, a szczęka dociskana bezpośrednio, po zmianie dolnego punktu oparcia na górny działa jako współbieżna. Wieloszczekowe mechanizmy hamulcowe. Rzeczywista skuteczność hamowania za leży nie tylko od konstrukcji mechanizmu hamulcowego lecz również i od własności fizycznych materiału ciernego, z którego wykonane są okładziny szczek. Ze względu na trudne warunki pracy materiał na okładziny szczęk hamulcowych powinien odpowiadać określonym wymaganiom. Najważniejsze z nich to: — stałość właściwości ciernych (współczynnika tarcia pomiędzy okładziną i bębnem) niezależnie od temperatury i miejscowych nacisków; współczynnik tarcia wynosi zwykle 0,25. . .0,4. — zadowalająca odporność na ścieranie, — znaczna wytrzymałość mechaniczna, zwłaszcza na ściskanie, zginanie i ścinanie, — jednorodność produkcyjna tak pod względem struktury wewnętrznej, jak i wymiarów. [patrz też: spedycja towarów, zamiatarki, Przewóz Osób ]