Zapłon niskonapięciowy

Klasyczne systemy zapłonu zapewniają dostatecznie silne wyładowania iskrowe pomiędzy elektrodami świec zapłonowych tylko w umiarkowanych zakresach częstotliwości zapłonu. Aby podwyższyć dopuszczalną częstotliwość zapłonów i niezawodnośc działania akumulatorowych układów zapłonu stosuje się rozmaite środki i metody, jak np.: regulowanie natężenia prądu płynącego w uzwojeniu pierwotnym cewki zapłonowej za pomocą opornika o oporności zmieniającej się w rozległych granicach zależnie od temperatury, instalowanie zespołu podwójnych przerywaczy zamiast pojedynczego, wyposażanie silnika w dwa pracujące równolegle układy zapłonowe i inne.

Wszystkie tego rodzaju sposoby nie eliminują jednak całkowicie wad klasycznych systemów zapłonu iskrowego. Dalsze podwyższanie znamionowych prędkości biegu silników 0 zapłonie elektrycznym uwarunkowane jest w dużym stopniu zastosowaniem nowych systemów zapłonu, zapewniających wymagane napięcie zapłonu bez względu na częstotliwość zapłonów lub specjalnych (np. zapłon 25 niskonapięciowy lub elek- 20 tronowy). [więcej w: serwis toyota warszawa, serwis toyoty warszawa, warszawa serwis toyota ]

Zapłon niskonapięciowy. Obecnie spotyka się w praktyce dwa odmienne systemy zapłonu niskonapięciowego wielkiej częstotliwości. Swoiste odrębności pomiędzy nimi wynikają z rodzaju zastosowanych świec zapłonowych, w związku z czym rozróżnia się transformatorowe i kondensatorowe układy zapłonu niskonapięciowego.

Transformatorowy zapłon niskonapięciowy wyróżnia się zastosowaniem zwykłych iskrowych świec zapłonowych. Źródłem prądu układu zapłonu jest iskrownik, którego uzwojenie wtórne dzięki współdziałaniu kondensatora wytwarza napięcie do 3000 V. Impuls wysokiego napięcia jest doprowadzany przez rozdzielacz o ślizgowym układzie przeniesienia między elektrodą palca a elektrodami świec zapłonowych, przez iskiernik gazowy i transformator świecowy do świecy zapłonowej.

Transformator świecowy podwyższa napięcie Odbieranych impulsów do wysokości zapewniającej intensywne wyładowanie iskrowe pomiędzy elektrodami świecy zapłonowej. Wyładowanie iskrowe ma charakter silnie tłumionych drgań o wielkiej częstotliwości (około 2 MHz).

Kondensatorowy zapłon niskonapięciowy wyróżnia się zastosowaniem półprzewodnikowych świec zapłonowych. Źródłem prądu układu zapłonu jest iskrownik wytwarzający impulsy wysokiego napięcia (2 . . .3 k V) ładujące poprzez opornik o dużej oporności kondensator wyładowujący. Rozdzielacz umożliwia wyładowywanie się kondensatora wyładowującego poprzez poszczególne świece zapłonowe, zgodnie z kolejnością zapłonów. Iskrownik do silnika 12-cylindrowego wytwarza co każde 300 obrotu walka rozdzielacza impulsy wysokiego napięcia na przemian dodatnie i ujemne.

Połprzewodnikowa świeca zapłonowa różni się od iskrowej świecy typu konwencjonalnego swoistym wykonaniem końcówki izolatora oraz elektrod. Wystająca część końcówki izolatora o kształcie pierścieniowym jest sporządzona z półprzewodnika o ujemnym współczynniku cieplnym oporności.

 

 

Zapłon iskrownikowy

Zapłon iskrownikowy odznacza się bardzo prostym układem i wybitną niezawodnością działania, ponieważ nie wymaga zasilania z jakiegoś źródła prądu. Typowy układ zapłonu iskrownikowego składa się z iskrownika oraz świec zapłonowych i ich przewodów. Istotną wadą zapłonu iskrownikowego jest konieczność stosowania dość skomplikowanego konstrukcyjnie i kosztownego iskrownika, którego wbudowanie nastręcza niekiedy trudności. Zapłon iskrownikowy działa identycznie jak zapłon akumulatorowy, przy czym jedyna zasadniczą różnica polega na wytwarzaniu przez iskrownik impulsów wysokiego napięcia kosztem dostarczanej z zewnątrz pracy mechanicznej. Ujmując poglądowo iskrownik spełnia zadania źródła prądu, cewki zapłonowej, przerywacza, a niekiedy i rozdzielacza w zapłonie akumulatorowym. Iskrownik wytwarza impulsy wysokiego napięcia dzięki zmianom położenia pola magnetycznego względem uzwojeń cewki iskrownikowej, czyli specjalnego transformatora. Zależnie od rodzaju iskrownika położenie pola magnetycznego w stosunku do uzwojenia pierwotnego i wtórnego cewki iskrownikowej zmienia się przez ;

— obracanie twornika, czyli ruchomej cewki iskrownikowej w polu magnetycznym nieruchomego magnesu trwałego, — obracanie magnesu trwałego, czyli pola magnetycznego, względem nieruchomej cewki iskrownikowej,

— obracanie specjalnego komutatora magnetycznego, dzięki czemu wywołuje się zmiany pola magnetycznego nieruchomego magnesu trwałego względem nieruchomej cewki iskrownikowej ; zwykle stosuje sie układ bliźniaczy z dwóch magnesów i dwóch cewek, pomiędzy którymi wiruje element skupiający linie magnetyczne. [więcej w: serwis toyota warszawa, serwis toyoty warszawa, warszawa serwis toyota ]

Dawniej stosowano najczęściej iskrowniki o wirujących twornikach i nieruchomych magnesach trwałych. Obecnie najbardziej rozpowszechnione są iskrowniki o wirujących magnesach trwałych i nieruchomych cewkach iskrownikowych. Przerwy w przepływie prądu przez uzwojenie pierwotne iskrownika powoduje jego przerywacz poruszany przez krzywkę — podobnie jak w akumulatorowym układzie zaplonu. Wymagane napięcie zapłonu jest wytwarzane dzięki dokładnemu zestrojeniu działania przerywacza z przebiegami magnetycznymi zachodzącymi w iskrowniku. Zmiany położenia pola magnetycznego magnesu trwałego względem uzwojenia pierwotnego (lub odwrotnie) powodują indukowanie napięcia w uzwojeniu pierwotnym w wyniku zmienności strumienia wzbudzenia.

Wskutek tego w okresie zwarcia styków przerywacza płynie prąd w uzwojeniu pierwotnym i dzięki samoindukcji wytwarza ono zwrotny strumień magnetyczny. Oba strumienie magnetyczne (wzbudzenia i zwrotny) tworzą strumień wypadkowy, od którego zależy chwilowe napięcie w uzwojeniu pierwotnym oraz natężenie płynącego przez nie prądu. Uzwojenie wtórne wytwarza napięcie zapłonu wskutek gwałtownej zmiany strumienia magnetycznego uzwojenia pierwotnego, w wyniku rozwarcia styków przerywacza. Wówczas bowiem prąd przestaje płynąć przez uzwojenie pierwotne, zanika wytwarzany przez nie zwrotny strumień magnetyczny i nagle zmniejsza się wypadkowy strumień magnetyczny.

Iskrownik wytwarza zadowalająco wysokie napięcie zaplonu tylko wówczas, kiedy natężenie prądu pierwotnego jest dostatecznie duże. W związku z tym styki przerywacza są zwierane w chwilach osiągania maksimum przez Strumień wzbudzenia (Pu,) i rozwierane — w chwilach osiągania maksimum przez strumień zwrotny. Ponieważ w omawianym iskrowniku wykorzystuje się zarówno dodatnia, jak  i ujemną połówkę strumienia wzbudzenia iskrownik taki wytwarza dwie iskry zapłonowe podczas każdego pełnego obrotu magnesu trwałego.