Układy mechaniczne do uruchamiania mechanizmów hamulcowych kół samochodu spotyka się obecnie dość rzadko i głównie w małych i lekkich pojazdach, z uwagi na trudności w osiągnięciu dużych przełożeń, skłonność elementów układu do odkształcania się oraz kłopotliwą regulacje. Ze względu na prostotę wykonania mechaniczne układy uruchamiające są natomiast często stosowane do sterowania ręcznych hamulców postojowych. Istotne trudności w konstruowaniu mechanicznego układu uruchamiającego nastręcza konieczność kompensowania wychyleń i zmian położenia kół jezdnych.samochodu podczas najeżdżania na nierówności nawierzchni. Dotyczy to zwłaszcza kół przednich, skręcanych w bok podczas zakręcania pojazdu. W żadnym przypadku ruchy kół nie powinny powodować samoczynnego uruchamiania mechanizmów hamulcowych lub utrudniać ich użycie. Sprawność hamulców mechanicznych może zmieniać się w dość szerokim zakresie (zwykle 0,75) i w znacznym stopniu zależy od stanu technicznego układu uruchamiającego oraz mechanizmów hamulcowych. Całkowite przelożenie mechanicznego układu uruchamiającego jest ograniczone względami konstrukcyjnymi i zwykłe nie przekracza 40, Mechaniczny układ uruchamiający składa się z pedału hamulca nożnego lub dźwigni ręcznej hamulca postojowego oraz układu cięgiel i dźwigni przenoszących ruch pedału lub dźwigni na rozpieracze mechaniczne mechanizmow hamulcowych. Mechaniczny układ uruchamiający może być wykonany jako: — układ sztywny; zadania cięgieł spełniają sztywne pręty lub drążki, których sprężystość w niewielkim tylko stopniu wpływa na wielkość luzów spoczynkowych i okres uruchamiania hamulców, — układ półsztywny; cięgła częściowo wykonane są jako drążki lub sztywne pręty, a częściowo z giętkich linek, — układ elastyczny; wszystkie cięgła układu wykonane są z giętkich linek. Wewnętrzne ścianki tarcz hamulcowych mają wnęki na stalowe kule swobodne. Podczas hamowania, wskutek wysuwania się popychaczy tłoczków z cylinderków rozpieraczy obie tarcze hamulcowe przekręcają się w przeciwnych kierunkach o pewien kąt, w następstwie czego kule swobodnie tocząc się po skośnych bieżniach rozsuwają tarcze hamulcowe i dociskają ich okładziny do bieżni obudowy. Praca mechanizmów hamulcowych kół, wykorzystywanych zwykle jako hamulec postojowy. [hasła pokrewne: szyby samochodowe, bidony rowerowe, Skoki tandemowe ]

Siły rozpierające

W prostym mechanizmie hamulcowym uruchamianym przez układ hydrauliczny siły rozpierające są sobie równe P = PI Pe. Stosunek przełożenia (th) w układzie hamulcowym (bez uwzględnienia sprawności całego układu) wyraża się stosunkiem siły rozpierającej (P) do nacisku na pedał (N), czyli ih = PIN. Wielkość przełożenia wpływa na dobór luzu miedzy okładziną szczęki a bębnem (istniejącego w okresach czasu, kiedy pedał hamulca jest zwolniony) oraz na skok pedału hamulca. Ze względów konstrukcyjnych luz pomiędzy okładziną szczeki a bębnem zawiera się w granicach: e 0,25. . .0,4 mm, przy czym skok pedału S nie przekracza 200 mm. Przykład obliczenia hamulców hydraulicznych. Założenia: ciężar całkowity Samochodu — 1300 kG, wymiary szczęk i bębna: r 125 mm, 0=80 mm, c 90 mm oraz go 0,35; promień czynny kola jezdnego R 0,35 m; wymagane opóźnienie ah — 6 m/sek2 oraz maksymalny nacisk na pedał hamulca Nmax Szukane: moment hamujący M h, siła rozpierająca oraz Siła hamowania wynosi: Ph = G • ah/g 1300 • 6/9,81 800 kG. Ponieważ siła ta rozłożona jest równomiernie na 4 koła, więc na jedno koło przypada: Phi = 800/4 200 kG. Na każdym kole działa wiec moment hamujący: — R 200 • 0,35 = 70 mkG. Bębnowe mechanizmy hamulcowe Układ SIMPLEX. Mechanizm hamulcowy o stosunkowo najprostszej konstrukcji składa się z bębna osadzonego na piaście koła jezdnego oraz z dwóch szczęk zawieszonych na tzw. tarczy hamulca. Szczęki hamulcowe sa zaopatrzone w okładziny z materiału odznaczającego się dużą odpornością na ścieranie. Każda ze szczęk ułożyskowana jest na sworzniu osadzonym w tarczy hamulca, która jednocześnie osłania otwartą stronę bębna hamulcowego. Ze swobodnymi końcami szczek współpracuje rozpieracz dociskający podczas hamowania szczęki do bieżni bębna. Sprężyna odciągająca spełnia zadanie odwrotne, tj. po zwolnieniu pedału hamulca zbliża szczęki do siebie (oddalając ich okładziny od bieżni bębna). Wskutek oporów tarcia podczas hamowania bęben usiłuje przekręcić dociskaną do niego szczękę, czemu przeciwstawia się jej sworzeń łożyskowy. W ten sposób siła hamowania przenoszona jest kolejno przez oponę, tarcze koła, piastę i bęben, sworznie szczęk, tarczę hamulca i elementy zawieszenia — na ramę pojazdu. [patrz też: wynajem kontenerów, pranie tapicerki, Skoki tandemowe ]