Zapłon iskrownikowy

Tags: , ,

Zapłon iskrownikowy odznacza się bardzo prostym układem i wybitną niezawodnością działania, ponieważ nie wymaga zasilania z jakiegoś źródła prądu. Typowy układ zapłonu iskrownikowego składa się z iskrownika oraz świec zapłonowych i ich przewodów. Istotną wadą zapłonu iskrownikowego jest konieczność stosowania dość skomplikowanego konstrukcyjnie i kosztownego iskrownika, którego wbudowanie nastręcza niekiedy trudności. Zapłon iskrownikowy działa identycznie jak zapłon akumulatorowy, przy czym jedyna zasadniczą różnica polega na wytwarzaniu przez iskrownik impulsów wysokiego napięcia kosztem dostarczanej z zewnątrz pracy mechanicznej. Ujmując poglądowo iskrownik spełnia zadania źródła prądu, cewki zapłonowej, przerywacza, a niekiedy i rozdzielacza w zapłonie akumulatorowym. Iskrownik wytwarza impulsy wysokiego napięcia dzięki zmianom położenia pola magnetycznego względem uzwojeń cewki iskrownikowej, czyli specjalnego transformatora. Zależnie od rodzaju iskrownika położenie pola magnetycznego w stosunku do uzwojenia pierwotnego i wtórnego cewki iskrownikowej zmienia się przez ;

— obracanie twornika, czyli ruchomej cewki iskrownikowej w polu magnetycznym nieruchomego magnesu trwałego, — obracanie magnesu trwałego, czyli pola magnetycznego, względem nieruchomej cewki iskrownikowej,

— obracanie specjalnego komutatora magnetycznego, dzięki czemu wywołuje się zmiany pola magnetycznego nieruchomego magnesu trwałego względem nieruchomej cewki iskrownikowej ; zwykle stosuje sie układ bliźniaczy z dwóch magnesów i dwóch cewek, pomiędzy którymi wiruje element skupiający linie magnetyczne. [więcej w: serwis toyota warszawa, serwis toyoty warszawa, warszawa serwis toyota ]

Dawniej stosowano najczęściej iskrowniki o wirujących twornikach i nieruchomych magnesach trwałych. Obecnie najbardziej rozpowszechnione są iskrowniki o wirujących magnesach trwałych i nieruchomych cewkach iskrownikowych. Przerwy w przepływie prądu przez uzwojenie pierwotne iskrownika powoduje jego przerywacz poruszany przez krzywkę — podobnie jak w akumulatorowym układzie zaplonu. Wymagane napięcie zapłonu jest wytwarzane dzięki dokładnemu zestrojeniu działania przerywacza z przebiegami magnetycznymi zachodzącymi w iskrowniku. Zmiany położenia pola magnetycznego magnesu trwałego względem uzwojenia pierwotnego (lub odwrotnie) powodują indukowanie napięcia w uzwojeniu pierwotnym w wyniku zmienności strumienia wzbudzenia.

Wskutek tego w okresie zwarcia styków przerywacza płynie prąd w uzwojeniu pierwotnym i dzięki samoindukcji wytwarza ono zwrotny strumień magnetyczny. Oba strumienie magnetyczne (wzbudzenia i zwrotny) tworzą strumień wypadkowy, od którego zależy chwilowe napięcie w uzwojeniu pierwotnym oraz natężenie płynącego przez nie prądu. Uzwojenie wtórne wytwarza napięcie zapłonu wskutek gwałtownej zmiany strumienia magnetycznego uzwojenia pierwotnego, w wyniku rozwarcia styków przerywacza. Wówczas bowiem prąd przestaje płynąć przez uzwojenie pierwotne, zanika wytwarzany przez nie zwrotny strumień magnetyczny i nagle zmniejsza się wypadkowy strumień magnetyczny.

Iskrownik wytwarza zadowalająco wysokie napięcie zaplonu tylko wówczas, kiedy natężenie prądu pierwotnego jest dostatecznie duże. W związku z tym styki przerywacza są zwierane w chwilach osiągania maksimum przez Strumień wzbudzenia (Pu,) i rozwierane — w chwilach osiągania maksimum przez strumień zwrotny. Ponieważ w omawianym iskrowniku wykorzystuje się zarówno dodatnia, jak  i ujemną połówkę strumienia wzbudzenia iskrownik taki wytwarza dwie iskry zapłonowe podczas każdego pełnego obrotu magnesu trwałego.

Comments are closed